Ij lèca-lèca ëd noi masnà 'd na vòta
j'ero ij candlòt ëd giassa ch'as formavo
a o smariné dla fiòca pòch për vòta
longh ël canal foraji ch'a stissavo;

j'avo la trasparensa dl'eva pura,
la crocantëssa dël pan facc an ca,
ël gust genoin che i-j dava la natura
e la fragilità ëd cristal temprà;

gnun confront co'ij lèca-lèca d'incheu
pen ëd pastiss e dai color nen giust:
j'é da 'n piat cheucc ans la stiva a cit feu
a n'at brisatà 'ns ël gas: j'han doi gust

divers; vorèjva pro ciucem-la 'n pòch
la giassa 'd coi candlé an fond al canal,
che anche se 'm në scapèjssa zù chijch tòch,
sicurament silé am faran nen mal,

ma 'l fiòca tòst pì nen ao dì d'incheu;
tanti canal son d'assèl o d'aram
e lacimo pì nen; e coi giasseu
che da masnà am gavavo sèj e fam

son scravantà 'dcò lor, slinguand ëd bòt
al feu d'is fòl d'is temp cambià 'dcò chiel,
portandsi vìa ëdcò fina ij candlòt
ch'më sbalinavo 'nt j'euj l'azur do cel.

-------------------------

Bianco Giuseppe