L'erbo dla cà l'é mòrt, a l'é tombà,
adess lo piora tuta la famija,
da quandi a j'é pì nen,
com'as vorrìa avello ancora lì 'n atività.

Prima però, giumai gnun s'acorgia
ëd l'erbo ch'a tnisìa sù la cà,
la soa importanssa mai conssiderà
e 'd vòlte la soa ombra pòch gradìa.

Chiel tut da sol, con sò fardel 'd torment,
ai tirava 'nt'un ciò, sempre al travai,
matin e seira 'd brando pì che mai
scondend i sò magon senssa lament.

Tirava 'l sò caret 'nciavand i cent,
pà mai 'na man ch'aj deisso 'n pò d'agiut,
sol a decide e responsabil 'd tut,
senssa n'apògg moral ò 'n compliment.

A pòch a pòch, j'ë sfòrss, crep e biton,
j'afan e i dëspiasì, l'afett mancà,
a l'han rusialo fin ch'a l'é crolà
sota 'l peis dj amarësse e delusion.

I sò, lo arcòrdo nech, senssa confòrt,
ringreto e pensso al veuid lassà incolmabil,
s'acòrso adess, tant coma a j'era amabil,
ma òrmai a l'é tròp tard, l'erbo, l'é mòrt!

--------------------------------------------

Pietro Depaoli – 1969