Mandolin e Ghitara a j’ero rispetivament un luv e ‘na volp.
A smija ch’a stèisso ant ij bòsc dl’arian dla Quarlasca, dël part dë Vruva. A j’ero già stait socio pi ‘d ‘na vòlta për organisè dle visite ai polé dij dintorn, ma sensa tanta glòria .
A j’ero contentassi ‘d mangè dij rat ò dij colomb anssian e magara sòp.
Un dì d’agost a son ficassi ‘nt la testa ëd fè un colp gròs: dè l’assàut al polé ‘d Gioanin Botala dle Cassin-e. Chiel-sì a l’era proprietari d’un polé con almeno sinquanta galin-e, ‘na vinten-a ‘d pole e sinc ò ses gal con la crësta rossa.
Dit e fait a son ambardassi, l’han pià ‘në scalòt e a son partì për la borgà dle Cassin-e.
Spetand ch’a fussa neuit a l’han fait un cit beucc ant la cioenda dël gioc e l’han comenssà a ciapè tut lon ch’a trovavo.
Ghitara a ficava ‘nt ël sac: pole, galin-e, gal; e a j’ordinava dë stè ciuto e ‘d nen fè bordel.
Con vos suadenta a disìa:
“Stè ciuto, banfé nen che mi iv… pòrto quindes dì al mar a Varazze!”.
El luv, un pòc pi fòl, ambrancava la polaja: dsà e dlà, e aj dasìa gnanca ‘l temp ëd crijè... aj mangiava. E mangia ti ch’i mangio mi, soa pansa a l’era vnuva gròssa come ‘na bala.
Gioanin antant, dësvijasse për ël bordel, e a l’era andait an sël pogieul.
L’avìa ‘l sospet che aj capitèissa chijcòs ëd grave pròpi ‘nt ël sò polé. E, dòp avej viscà ‘l lum e fait ciair ant l’èra, a s’era butasse cori vers le galin-e. Alora cola sagoma ‘d Ghitara, la volp, a ciapa ij sò sac e a scapa dal beucc che ij doi socio l’avìo fait ant la cioenda.
El luv (Mandolin), con ij sac veuid, a tenta dcò chiel dë scapè, ma con la pansa gonfia a passa pi.
E così as buta crijè:
“Gioanin mi i l’heu pijà gnente, varda… ij mè sac a son veuid; a l’è la volp ch’a l’ha barbate le galin-e”.
“Aj fa nen, mi i l’heu ciapate ti e così it paghi ti për tuti”.
Mandolin la matin dòp a l’era ancora stordì, rintronà e mes mòrt, ant ël filagn dël fond dla vigna ‘d Marcelo Caganivo, an càusa dle bòte ch’a l’avìa ciapà la seira prima.
“L’avéissa contentami ‘d butè ‘nt ël sac do ò trè galin-e i sarìa nen an-bele-sì... squàsi mòrt. La volp l’è staita pi furba. Mi ‘nvece l’heu mangià come ‘n crin e perej l’heu pi nen faila a passè dal beucc dla cioenda”.
Da lì ‘n pòc, stermà darè d’un orm, aj sàuta fòra la volp Ghitara:
“It vëdo ben, të smiji an forma... verament j’euj a son un pòc pist... ma as ved ch’at l’has mangià tante bele pole... l’e-ni vera?”.
“Sì, sì... i l’heu mangià, ma l’heu dcò ciapà tante patele!”.
E la volp:
“Ma nò... ch’a ‘t ses an piòta... pijme ‘n bras e ‘ndoma a cà”.
El pòvri luv, tut sangonant, con j’òs rot e ‘n mal a la testa da s-ciopè, as pija a caval Ghitara e la pòrta vers cà.
La volp an cola posission còmoda, grama e balorda come sempre, as buta recitè un-a dle soe litanìe… e a canta:
“Ran, ran , ran... ël malàvi a pòrta ‘l san...”.
El luv aj fa:
“Cò ‘t disi volp... parla pi fòrt che mi i capis nen”.
E la volp:
“Mi i diso ‘l Ben përchè ‘t guarissi. Na bon-a preghiera as marcanda mai per n’amis come ti”.

---------------------------------------

Pier Luis ëd Barban – luj 2009